Van mijn derde tot mijn twaalfde zat ik op de Paus Joannesschool. Alwaar ik de
schone kunst der zang leerde van juf Carla; lezen, schrijven en rekenen van juf Riet; verhalen vertellen, goochelen en tekenen van meester Bos; seksuele voorlichting van juf Trix; en denken én de c" in één keer raken van meneer Groenewegen. In de periode op de Paus wilde ik achtereenvolgens zuster, uitvinder, dokter en architect worden. Ook werd ik op mijn 7e voor het eerst verliefd. Op de Harp. Aan de Gemeentelijke Muziekschool Zaanstad had ik les van Anke Bottema en later van Gertru Smit, die tevens mijn buurvrouw is en daarmee vermoedelijk van grote invloed is geweest op mijn keuze voor het instrument. Mijn jongste jeugd was een prachtige tijd...
Niet minder prachtig was mijn tijd op het Zaanlands Lyceum, waar ik een aantal
onvergetelijke leraren ontmoette en eeuwige vriendschappen opdeed. Met veel plezier was ik hoofdredacteur van de schoolkrant, speelde mee in het dikwijls microtonale schoolorkestje bij het jaarlijkse toneelstuk of zat op het kleinste podium van Nederland tijdens "ZL in Concert".
Ondanks het aandringen van velen om harp te gaan studeren, ontdekte ik op mijn 15e wat ik het allerliefste doe: componeren. Toen een stuk van mij werd geselecteerd voor het Nieuwjaarsconcert 1999 was dat voor mij de bevestiging dat ik er misschien ook wel goed in was. Daarop ben ik dat jaar toegelaten aan het Conservatorium van Amsterdam bij Daan Manneke.
Tweeëneenhalf jaar heb ik dat gecombineerd met het Zaanlands. Een leraar die ik in deze toch met name moet noemen, is Fons Bleijendaal. Hij was in die tijd mijn 'persoonlijke mentor' en heeft me soms zelfs naar huis geschopt zodat ik kon leren voor tentamens op het conser. Ook is hij in die periode naar al mijn concerten komen luisteren en zelfs nu nog is hij één van mijn vaste supporters te noemen.